Interview Clyde Peroti: ‘Ik heb breder leren kijken’

Als begeleider in de Feyenoord Street League leerde Clyde Peroti (37) niet alleen de talenten van zijn spelers kennen, maar ook die van zichzelf. Op 9 oktober start een nieuw seizoen van de straatvoetbalcompetitie van Feyenoord. ‘Het was voor mij een openbaring dat ik zo goed ben met zulke boys,’ zegt hij in een interview met Feyenoord Magazine.

Clyde Peroti heeft de Rotterdamse straten afgestruind. De geboren Rotterdammer met Surinaamse ouders was vorig seizoen teambegeleider in de Feyenoord Street League. Hij volgde het voorbeeld van een vriend, die zijn eigen ploeg straatvoetballers samenstelde. ‘Ik kom uit de Beverwaard, veel van de kinderen daar hebben het niet makkelijk,’ zegt Peroti. ‘Er is niet altijd voldoende geld om bij een club te sporten. Ik ben de pleintjes afgegaan en heb juist de jongens die al wat hebben meegemaakt bij de ploeg gevraagd. We noemden ons de Bivri Boys, Surinaams voor bever.’

Peroti wilde het wel meemaken, een straatvoetbalcompetitie van Feyenoord. Wijk tegen wijk, bijna elke week een wedstrijd. ‘Zodra het spandoek met het Feyenoord-logo bij een pleintje wordt opgehangen, zie je de jongens veranderen,’ zegt hij. ‘Ze doen hun best om slim over te komen, willen gezien worden. En eerlijk, voor mezelf vond ik het ook heel wat: Ik ga het eens even laten zien met deze jongens.’ Peroti is baas over eigen tijd, had net na tien jaar de relatie met de moeder van zijn dochters Çavely en Çea-Jaleigh zien stranden. De timmerman-schilder-installateur regelt alles voor de Bivri Boys, wil koste wat het kost goed voor de dag komen. ‘Alles op eigen houtje,’ zegt hij. ‘Dat kon ook, want door het gedeelde ouderschap had ik zeeën van tijd. Ik verdiepte me in de jongens, wilde weten wat er achter hun blikken schuil ging. Hun ouders sprak ik ook, maar echt betrekken, nee. Ik had eerder los-vast al wat gedaan in de wijk, met hiphop vooral. Met de Street League deed ik voor het eerst iets structureels. Dit was mijn project.’

De Bivri Boys rollen lekker. Wedstrijden worden gewonnen, weinig gedoe eromheen. ‘Het was voor mij een openbaring dat ik zo goed ben met zulke boys,’ zegt Peroti. ‘De communicatie, de sociale vaardigheden… Als ik het eerder had geweten was ik niet de bouw maar het onderwijs of de sportbegeleiding ingegaan. Ik was altijd een vader met vooral oog voor zijn eigen kinderen, voor de meisjes en hun grote broer Jorensho doe ik alles. Door de Street League heb ik breder leren kijken. Als je werkelijk kijkt, zie je of een kind zorgen heeft. Hoe kan ik helpen? Dat is nu steeds de vraag.’ Begin dit jaar verandert alles. Het huis van de moeder vliegt in brand, en Çea-Jaleigh en Çavely hebben met spoed een nieuwe vaste plek nodig. Clyde Peroti neemt zijn dochters in huis, offert zijn baan in de bouw op om voor ze te zorgen. ’s Ochtends brengt hij ze naar school, om ze ’s middags weer op te halen. Het is een heftige tijd, waarin het contact tussen moeder en dochters eindigt. ‘Ze missen haar,’ zegt Peroti. ‘Hopelijk komen ze weer in elkaars leven, kinderen hebben hun moeder nodig.’ Dan: ‘Ik voed mijn dochters alleen op. Om dat écht goed te kunnen doen, om keuzes voor ze te kunnen maken, heb ik ook de voogdij nodig. De rechter moet daar uitspraak over doen, zo is het geregeld in Nederland. Jeugdzorg ziet hoe ik mijn verantwoordelijkheid neem. Over mijn kinderen, en bij de Street League zelfs over die van anderen. Mede daardoor zie ik die voogdijbeslissing positief tegemoet.’

De brand smeult door bij de Bivri Boys. Peroti biedt zijn dochters veiligheid, de Street League komt noodgedwongen op een lager pitje te staan. ‘Dat leidde tot gedoe met sommige ouders, die dachten dat het begeleiden een betaalde baan was en ik niet leverde waar zij recht op meenden te hebben. Openheid was de sleutel. Ik nam ze in vertrouwen, ze begrepen de moeilijke situatie waarin ik terecht was gekomen en taken rondom het team werden verdeeld. Zo leerde ik hoe ik van mijn project ons project kon maken, ontdekte ik bij mezelf sociale vaardigheden die nodig zijn om samen te werken.’

De Bivri Boys draaien een geweldig seizoen, met mooie overwinningen op het veld en in de buurt. Sloten worden schoongemaakt, wat een troep dáárin ronddrijft. Peroti: ‘Als ik een vis in dat water was, zou ik verhuizen. De boys vul - den vuilniszak na vuilniszak. Oude mensen stonden te kijken en moedigden aan. Door dat contact schrikt het drukke gedrag van die jon - gens op straat minder af. Als je de ander kent, probeert te begrijpen, is er eigenlijk nooit kou in de lucht.’

De jongens groeien tijdens de Feyenoord Street League, Clyde Peroti zelf ook. ‘Ik weet nu dat ik talent heb voor het begeleiden van kinderen. Dat doe ik dit seizoen weer bij de Street League. Voor een eigen team heb ik alleen geen tijd meer, nu ik de volledige zorg heb over mijn dochters. Zij hebben kansen nodig om zich te ontwikkelen en daar probeer ik hun en mijn leven naar in te richten. Feyenoord helpt me bij mijn ontwikkeling als jongerenwerker. Mijn grote doel is kinderen op weg helpen in het leven, mijn persoonlijke doel is daar mijn werk van te maken. Mijn dochters zien dat wel zitten, denk ik. De oudste rent al het liefst het veld op, als ze naast me staat bij een wedstrijdje in de Street League.’ 

Tekst: Steven van der Hoeven
Fotografie: John de Pater

Dit interview werd gepubliceerd in Feyenoord Magazine in oktober 2016. 

Feyenoord Business CLub
INLOG VOOR ONZE LEDEN
WILT U OOK LID WORDEN?
×